zondag 5 oktober 2014

Hoedje af voor Boyhood




Boyhood. Groots. Mooi. Bam. Let op: spoiler alert.

Ken je dat gevoel, dat je zelf niet het gevoel hebt dat je verandert, maar dat je twee jaar later een foto van jezelf ziet en denkt: HOE HEB IK DAT OOIT KUNNEN DRAGEN? En dat je daadwerkelijk ziet dat je ouder bent geworden? Dit is wat Boyhood laat zien. Hoe makkelijk de tijd voorbij gaat. Hoe gebeurtenissen feilloos in elkaar overlopen, zonder dat wij daar vat op kunnen hebben.

(Bron De transformatie van het hoofdpersonage in Boyhood)

Een aantal dagen geleden deelde ik mijn liefde voor mijn lievelingsfilm The Wolf of Wall Street nog met jullie, maar misschien is er de afgelopen dagen iets veranderd. Ik ben naar Boyhood geweest. En dat zette mijn hele filmwereld op z'n kop.

Oké. Iets te laat misschien. Die film is al maanden geleden uitgekomen en er zijn mij al tig filmrecensenten voorgegaan. Toch wil ik nog iets kwijt over deze film. Want als je 'm nog niet gezien hebt, dan wordt het de hoogste tijd.

Ik ging in The Movies, de oudste bioscoop van Amsterdam, in een van de gezelligste straten van onze mooie hoofdstad. Alles leuk en aardig, maar ik vind het niet zo mooi dat ze in niet-commerciële biosjes geen popcorn verkopen. Want zeg nou zelf, popcorn hoort overal te zitten na een bioscoopbezoek: van tussen je tanden tot in je ondergoed. Maar dat terzijde.



De film dan. Deze was grandioos. Voor wie het nog niet weten; de film is opgenomen in een periode van bijna twaalf jaar. Elk jaar kwamen de acteurs een aantal dagen bij elkaar om een nieuw stukje van het spektakel op te nemen. Ik wil niet gaan gooien met loze termen, maar in het geval van Boyhood was het resultaat zeker weten een meesterwerkje.

Zie hier alvast de trailer, alhoewel deze nooit van z'n leven de essentie van deze film kan weergeven.

Wat mij vooral aanspreekt in de film is de boodschap die erachter schuil gaat. Ik als Media en Cultuur-student moet natuurlijk altijd alles gelijk analyseren - tot vervelens toe. Zo kwam ik tot de conclusie dat ik Boyhood zo mooi vind omdat er sprake is van een heel gewoon leven. Niet zo'n Hollywood-leven waar alles óf heel awesome is, of ronduit kut. Dan heb ik het over rijkdom en veels te mooie mensen of in het andere uiterste hartverscheurende perikelen rondom rotziektes als kanker. Uiteraard moeten dit soort onderwerpen aangesneden worden, maar wat Boyhood nou zo verrassend maakt is het ontbreken van dit soort hoogtepunten. Geen bruiloften of moeders die plotseling sterven. Normale dingen en normale pijntjes. Onzekerheid op school. Een verjaardag die niet zo leuk is als je had gehoopt. Een ontroerend gesprek die ik herken uit mijn eigen jeugd met mijn vader. Juist deze doodnormale dingen maken Boyhood alles behalve een doodnormale film. Ik betrap mezelf erop dat ik de volledige 164 minuten wacht tot er iets verschrikkelijks gebeurt. Er móet wel iets gebeuren met de moeder. Of de vader zal wel weer een alcoholist zijn en nooit meer weglopen. Maar niks van dat alles. Met ingehouden adem kijk ik toe hoe de film afloopt, met happy end en zonder unhappy gebeurtenissen.




Ook benadrukt de film de willekeurigheid van het leven. Op een bepaald punt in de film vraagt het hoofdpersonage zich af "What is the point of everything"? Waarop zijn vader antwoordt dat iedereen "maar wat doet". En dit is precies wat het leven is. We doen allemaal maar wat. De een gaat voor de beste cijfers, de ander wordt gelukkig van zijn baan als vakkenvuller. Alles om te overleven, totdat we uiteindelijk doodgaan.

Niet heel positief, denk je? Toch wel. Want draai het eens om. Als we "maar wat doen", betekent dat dat dat we onszelf ook niet zo heftig hoeven aan te rekenen als we een fout maken. Dat stress eigenlijk iets totaal overbodigs is. Dat iedereen in hetzelfde schuitje zit en onzekerheid daarom iets is dat we zo van de tafel kunnen vegen.

Ga 'm zien als je 'm nog niet gezien hebt. En ga daarna genieten van het leven en maak je niet te veel zorgen. We doen toch maar wat.


0 reacties:

Een reactie plaatsen

bloglovin

Followers

Het stoffige archief

Alle content en fotografie © Melissa Krechting, tenzij anders vermeld. Mogelijk gemaakt door Blogger.