zondag 2 november 2014


Het is zondagavond. Ik speel de hele week moedertje en het kind ligt reeds op bed. Netflix ligt eruit en mijn huiswerk is gedaan, oftewel: I've got time on my hands. Tijd om na te denken over het feit dat ik niet tevreden ben met wat ik kan, een gigantische streber ben en al-tijd meer wil. En het idee dat ik zoveel wil, dat het niet meer wil. Snap je 'm nog? Shit just got serious. 

Ik ga je van je stoel af ontroeren
Sommige mensen leren de gitaar te bespelen alsof het hun baby is (bij nader inzien bespeel je een baby niet echt, bah, maar goed), anderen doen hun best om het beste eten aller tijden op tafel te zetten. Ik wil die dingen niet, ik wil iets anders. Oké, ik ben best tevreden met mijn schrijfstijl en mijn taal-nazisme. Maar ik wil meer. Ik wil zo goed schrijven dat ik jullie allemaal van je stoel af ontroer. Ik wil nieuwe uitdrukkingen verzinnen en ze laten opnemen in de Dikke van Dale, zoals "iemand van de stoel af ontroeren." Ik wil foto's maken die zo mindblowing zijn dat je gewoon tien minuten later nog steeds mindblown bent. Ik wil een website kunnen bouwen van A tot Z. Van de code tot de uiteindelijk bewerkte en geschoten foto's in mijn eigen vormgegeven huisstijltje. Het lettertype waarin de zelfgeschreven tekst is geschreven, is uiteraard ook door mij ontworpen. Zo ziet mijn ideaalplaatje eruit. Dat is wat ik wil. We kunnen het er hierbij over eens worden dat ik absoluut niet zulke hoge eisen stel aan mezelf.

Door de dromen het bos niet meer zien
Veel willen is op zich natuurlijk geen misdaad. Maar mijn vele willen resulteert in het feit dat ik uiteindelijk mijn hele brein stort op de studieboeken en daar blokkeer. In de tijd dat ik negens en tienen heb gehaald, had ik ook al die dingen kunnen leren die me zo boeien. Ach, ik stel blijkbaar gekke prioriteiten. Doordat ik zoveel wil, zie ik door de dromen het bos niet meer.  Nog zo'n uitspraak die ik wil implementeren.

Real life "doen, durven, of de waarheid"
Dit is meestal hoe mijn brein werkt in zo'n geval: Ik wil al die dingen - ik weet niet waar ik moet beginnen - resultaat: ik doe het allemaal niet. Niet echt logisch geredeneerd, maar wel the story of my life. Het is een soort real life spelletje van  doen, durven of de waarheid, waarbij ik die lamlendige sufkut ben die altijd "durven" kiest, maar het vervolgens nooit doet. Waarom schaffen ze in het echte leven de durf-optie niet af? Na enig Googlen kom ik er overigens achter dat ik niet de enige ben met dit probleem. Het is een echt fenomeen, genaamd: The Trap of Too Many Choices. Dit vat zo fijn mijn probleem samen:

"The worst part of that tyranny shows up when we decide to do nothing in the face of overwhelming options. Instead of being O.K. with good enough, we take a look at our options and then convince ourselves that if we keep looking, we’ll find something even better. However, looking for the best often comes at the expense of making any progress at all." (Carl Richards, New York Times

Konten afweten van dingen
Mijn vader zegt dat ik altijd mensen kan inhuren om die dingen voor me te doen. En dat is ook wel zo. Het kost 10.000 uur om iets echt goed te kunnen, dus als ik een cursusje Illustrator pak, ben ik niet ineens 's werelds beste grafische ontwerper. Maar dat is ook niet mijn uitgangspunt. Het belangrijkste is dat ik weet wat er bij al die dingen komt kijken. Want ik vind het verdomde irritant om op een onderwerp te stuiten waar ik geen kont van af weet.

Photoshop is net iets beter dan Paint
Ik kreeg de smaak te pakken toen ik een cursus Photoshop volgde. Verrukt was ik toen ik eindelijk meer kon dan dat verrekte Paint. Dat ik wist hoe ik iets moest selecteren, want alhoewel ik het programma al maanden op mijn computer had staan, was ik totaal clueless. Ik ben niet dagelijks bezig met het retoucheren van glimmende huidjes en knappende pukkeltjes, maar weet nog wel het een en ander. MAAR DAT IS DUS NIET GENOEG. Ik wil meer. Ik wil één worden met Photoshop.

Verder dan deze Photoshopcreaties ben ik helaas nooit gekomen:


Mijn moeders gezicht gecombineerd met dat van mij. Er was niet eens zoveel Photoshop voor nodig. We lijken gewoon freakishly veel op elkaar, afgezien van de haar- en huidskleur dan. Thanks, Captain Obvious. 

 Ineens is die ene gast uit The Hangover een lekkah ding.

Mijn persoonlijke favoriet. 





 Ik besloot mezelf tattoos te geven. 

Mijn vriend kan alles
Ik wou dat ik meer als mijn vriend was. Hij wilde - net als ik - van alles, en heeft zichzelf toen alles aangeleerd. Nu kan hij basgitaar spelen, akoestische gitaar, drummen, produceren, liedjes opnemen en heeft hij ook nog tijd om dingen te doen die lieve vriendjes horen te doen. Gewoon door het kijken van YouTube-tutorials en alles dat hij maar kan vinden op internet. Wat een discipline, respect! Daar ben ik stiekem best een beetje jaloers op. Want als ik in de studieboeken theorieën over de ongelijkheid van mannen en vrouwen in televisieprogramma's aan het bestuderen ben, is hij een van zijn vele talenten aan het ontplooien. Like what?! Ik wou dat ik het kon. Hij zegt heel lief tegen mij: "Jij kan alles. Als ik het kan, kan jij het ook." En dan knik ik maar vriendelijk, terwijl intern mijn hart huilt, omdat ik persoonlijk meer nodig heb dan een computerscherm dat me uitlegt wat ik moet doen.

Nog steeds naar de winkel
Ooit kocht ik online een cursus naaien. Binnen een paar dagen stortte zich een gigantische multomap met theorie op de deurmat. Het was echt huge, en ik had er helemaal zin in. Eindelijk zou ik niet meer in de rij voor een paskamer hoeven te staan tussen hysterische dames, maar kon ik mijn eigen creativiteit botvieren op die magische naaimachine. In dat big ass boek stond vast onwijs veel nuttige informatie, maar toen ik in les twee al patronen moest gaan tekenen was ik de weg voorgoed kwijt. Ik moet nog steeds "gewoon" naar de winkel voor kleding.

Steunen mag gewoon
Ik ben hartstikke zelfstandig, maar dus niet als het op die praktijkdingen aankomt. Daar heb ik toch echt iemand voor nodig die me haarfijn uitlegt waar ik moet beginnen. En daarom ben ik nu aan het sparen voor deze cursus. Mijn droomcursus. Ik watertand als ik er naar kijk. En daarmee droom ik deze zondagavond nog even lekker door. Steunen mag gewoon, graag overmaken op rekening "help-melissa-haar-dromen-te-verwezenlijken". Oh shit. Ik weet de IBAN niet uit m'n hoofd.

Wat zijn jouw dromen? 

0 reacties:

Een reactie plaatsen

bloglovin

Followers

Het stoffige archief

Alle content en fotografie © Melissa Krechting, tenzij anders vermeld. Mogelijk gemaakt door Blogger.