zaterdag 15 augustus 2015

Drempel (geen verkeersdrempel)


De drempel des levens is voor mij om met dingen te beginnen. Het werkt met alles zo. Met sporten bijvoorbeeld: dan denk ik: okey heuy, ik sport toch niet, dus kan morgen ook nog wel beginnen. Wat maakt dat extra dagje nou uit. Maar als het dan een gewoonte wordt, dan is het ook een gewoonte, en dan doe je het gewoon. Maar, dan moet het wel eerst een gewoonte worden. (Thanks, captain obvious).




Hetzelfde met schrijven. Ik heb echt vrij weinig inspiratie om te schrijven de laatste tijd, ook al zijn er allerlei dingen in mijn leven gaande waar ik theoretisch gezien gigantisch veel over zou moeten kunnen schrijven. Zou moeten kunnen. Maar dan weer die drempel, die met mijn 1,59m echt best hoog is. Geen verkeersdrempel - gewoon een denkbeeldige drempel opgemaakt van de hersencellen die ik nog over heb na deze zomer. Vitamine D doodt hersencellen, wisten jullie dat al?

Maar nu dus, stap ik die drempel even over. Ik pak de tachtig procent van mijn toetsenbord die er nog over is nadat ik er een volle kop cappuccino overheen gooide erbij. Shift werkt niet zo goed meer, dus ik heb nog een excuus gevonden om dingen een beetje uit te stellen. Ook denk ik: nu ik die drempel eenmaal over ben, moet ik ook de drempel over blijven. Blijven schrijven, regelmatig. En dan weer die blokkade die optreedt in de verste uithoeken van mijn hersenen: mezelf angst praten voordat ik nog maar begonnen ben.

Bij sollicitatiegesprekken vragen ze me wat mijn zwakke punt is - waarop ik net als iedere gewiekste tiener het sociaal verantwoorde antwoord geef: dat ik perfectionistisch ben. Is nog steeds waar. Maar, daarnaast is ook mijn zwakke punt dat ik me dus al zorgen ga maken vóórdat ik ben begonnen. Dan denk ik: straks kan ik niks nieuws meer verzinnen, verschiet ik al mijn kruid, word ik een afgezaagd en saai en tikkeltje clichématig persoon en aaargh.

Ik stop dus meestal op het moment dat ik denk: oké, beter dan dit kan het niet meer worden. Stoppen op je hoogtepunt enzo. Bij 22dingen was dat overigens niet het geval, tenzij je 400 views op een artikeltje een waar orgastisch spektakel vindt. Maar in de rest van mijn leven wel. Zo was ik best wel blij dat mijn stage bij Upcoming was afgelopen, omdat ik mezelf had aangepraat dat ik toch niets nieuws meer zou kunnen verzinnen. Ik was eruit gegaan met een bang en hoopte vooral dat ze me voor altijd zouden herinneren als de stagiair die best aardig haar werk deed. Maar toen bleef ik lijstjes maken. En toen uit het niets een belletje. Of ik twee dagen per week bij Upcoming wilde komen werken. Als echt volwassen ding dus. Met geld en one-minute dance breaks, team spirit en intens veel aanzien. INTERN GEJUICH. Meer dan een stagiaire, maar een écht onderdeel van het team.

Nu heb ik het stemmetje in mijn hoofd voor het gemak maar even genegeerd. Mijn volgende uitdaging ligt voor me uitgestippeld. Niet stoppen, maar doorgaan - alleen maar beter worden. En sinds die mindset wordt mijn lijst aan ideeën alsmaar langer. Kom maar op met die drempels!












0 reacties:

Een reactie plaatsen

bloglovin

Followers

Het stoffige archief

Alle content en fotografie © Melissa Krechting, tenzij anders vermeld. Mogelijk gemaakt door Blogger.